Ξεφεύγοντας απ’ τις παγίδες του νου και προσεγγίζοντας την ευτυχία με ολόκληρη την ύπαρξη μας. Σώμα και νους μαζι!

Ζούμε σε μια κοινωνία που θεωρεί το σώμα ένα εργαλείο, ένα μέσον επίτευξης στόχων. Στόχοι που τους θέτει ο νους του καθενός σύμφωνα με την ιδεολογία, τα πρέπει και δεν πρέπει, τις ανάγκες τις κοινωνικές και τις οικογενειακές. Αυτός ο νοητικός μηχανισμός ενώ εμφανίζεται κάθε φορά ως δημιουργική διαδικασία ξετυλίγματος σκέψεων χάρη στις οποίες θα δοθεί λύση σε ένα συγκεκριμένο θέμα, στην πραγματικότητα είναι ένας απαρχαιωμένος μηχανισμός, φυτεμένος μέσα μας ούτε ξέρουμε από πού, προσδιορισμένος από εμπειρίες του παρελθόντος, τα πρέπει και δεν πρέπει μιας συγκεκριμένης εποχής, κοινωνίας και οικογενειακού περιβάλλοντος.

Στην εποχή μας οι σκέψεις έχουν υποδουλώσει το σώμα χρησιμοποιώντας το για να υπηρετούν διαφορετικούς σκοπούς. Ο νους τρέφεται από ιδέες, ζει με ιδέες. Βρίσκεται στην νοητική διάσταση. Θεώρει ότι σχεδόν δεν χρειάζεται σώμα. Έτσι σιγά-σιγά το εκμηδενίζει, παρασύροντάς το στη δική του διάσταση.

Ζει πάντα στο παρελθόν και το μέλλον. Ποτέ στο παρόν. Χρησιμοποιεί το σώμα για δικούς του σκοπούς. Ο νους δεν έχει συναίσθημα, δεν έχει ανάγκη αγάπης, προσφέρω και δίνω. Δημιουργεί πάντα δυϊσμό. Η πραγματικότητα της στιγμής είναι αυτή και ο νους ψιθυρίζει κάτι άλλο. Δεν θα έπρεπε να είναι έτσι. Την πάτησες. Είσαι κορόιδο. Παρουσιάζει την πραγματικότητα απειλητική. Χρωματίζει με αρνητικότητα. Κινείται συνέχεια από το ένα θέμα στο άλλο, κινώντας το σώμα μαζί του σε άσκοπες κινήσεις και πράξεις.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο νους είναι μια εκλεπτυσμένη μορφή ύλης και το σώμα, μορφοποιημένος νους. Κάτω από αυτές τις συνθήκες το σώμα δεν χαίρεται ποτέ το παρόν. Υπηρετεί το νου. Κάτω από διάφορες δικαιολογίες και με διάφορα κοινωνικά προσχήματα, δημιουργούνται στο σώμα ανάγκες που στην πραγματικότητα δεν εξυπηρετούν ανάγκες του αλλά λειτουργούν ως υποκατάστατα φυσικών αναγκών που εξυπηρετούν μόνον το νου.

Το σώμα αντιδρά σ’ αυτούς τους νοητικούς εξαναγκασμούς μέσω των συναισθημάτων. Όταν είμαστε εντελώς ταυτισμένοι με τις σκέψεις μας, με τα «θέλω», «μου αρέσει» ή «δεν μου αρέσει», αντιμετωπίζουμε ακόμη και τα συναισθήματα μας μηχανιστικά, ή δεν τα παρατηρούμε καθόλου, ή ακόμα χειρότερα ο νους αφού τα προκάλεσε διογκώνει τη διαχωριστικότητα μαχόμενός τα. Δηλαδή, αφού έχει προκαλέσει έκρηξη θυμού, μετά δεν την επιτρέπει. Και προκαλεί τέτοιο θυμό, ξεγλιστρώντας ή προτείνοντας μία σκέψη του τύπου, «δεν σου επιτρέπεται να σε εξευτελίζουν έτσι». Αυτό προκαλεί ενεργειακή φόρτιση, το σώμα εκφράζει τα συμπτώματα του θυμού και ο νους τώρα προτείνει: «Δεν σου επιτρέπεται να συμπεριφέρεσαι έτσι. Καλά τι σε έπιασε;».

Ο νους εμφανίζεται σαν να είναι αυτός η πηγή της εσωτερικότητάς μας, Ανάλογα με το πόσο έξυπνος είναι, τόσο αυτή η εσωτερικότητα μοιάζει δομημένη και επιτυχής. Εγώ λοιπόν είμαι αυτός που σκέπτεται. Και τότε όμως, ακόμη και αν εγώ κάνω το παν για να αντεπεξέλθω στις οδηγίες του, πάντα θα μου ζητήσει κάτι άλλο. Κάτι καλύτερο έπρεπε να έχω κάνει, ή αμέσως μου υποδεικνύει μία επόμενη ενασχόληση εκτινάσσοντάς με ανάλογα στο παρελθόν ή στο μέλλον.

Για αυτό λοιπόν είναι σημαντικό να αντιληφτούμε ότι πάρα την αντίθετη θέση του νου, ο ίδιος δεν μπορεί να υπάρξει από μόνος του χωρίς το φυσικό σώμα. Είναι απαραίτητο να εμπεδώσουμε ότι η ύπαρξη μας είναι μια σύνθεση που αποτελείται από τρία κύρια μέρη, το Σώμα, το Νου και το Πνεύμα. Η εξισορρόπηση αυτών των μερών είναι το κλειδί για την αρμονία στη ζωή μας.

Ξεκινήστε δίνοντας κατά αρχήν στο σώμα σας χώρο και χρόνο ισάξιο με αυτό του νου, προσέξτε τις παγίδες του νου για κριτική ή ότι άλλο μπορεί να σας παρασύρει από το στόχο σας. Απλά βιώστε τη ζωή ΚΑΙ μέσα από το σώμα σας.

Pin It on Pinterest

Share This

Μοιραστείτε!

Μοιραστείτε το με τους φίλους σας!

Γράψου στο Newsletter μας!

Γράψου στο Newsletter μας!

Θέλεις να λαμβάνεις νέα άρθρα και να μαθαίνεις πρώτος για τα Workshops που διοργανώνουμε;

Γράψου τώρα στο newsletter μας!

Η εγγραφή σας ήταν πετυχημένη. Σας ευχαριστούμε!